మీ ప్రపంచం

నీవు నీవుగా ఉండిపో, మరో ముఖ్యమైన విషయం..... ఆప్యాయత నటించకు. – డెసిడెరాట్టా

ఏనుగు - ఎలక :
ఒకసారి ఒక ఏనుగు ఆకులు తింటూ ఉంటే దానికి దగ్గరలో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్న ఎలక ఒకటి కనిపించింది. వెంటనే ఏనుగు ''ఏయ్‌! ఇక్కడ నుండి వెళ్ళిపో అర్భకపు ప్రాణి! నేను చూడక నీ మీద కాలు వేశానంటే నలిగిపోతావు'' అంది. ఎలక దిగులుగా ముఖంపెట్టి ''చిన్నప్పుడు నేను జబ్బు పడ్డాను లేదా నేను కూడా నీ అంత ఉండేదాన్ని'' అన్నది.
కపటం :
ఇలా ఉంటుంది ప్రజల రీతి. సత్యాన్ని ఒప్పుకొనే ధైర్యం లేదు. ప్రతివాడూ ఏదో ఒకటి అవుదామని చూసేవాడేగాని, తాను తానుగానే నిలిచిపోవడానికి గానీ. తననుతాను ఒప్పుకోవడానికిగానీ సిద్ధంగాలేడు. అంతా కపటంతో నటించే ఈ ప్రపంచంలో ఒకరిని ఒకరు మోసగించుకుందామని చూస్తూన్నారేగాని కలిసి ఉండలేక పోతున్నారు.

జీవితం అంటే ఒకర్ని మరొకరు నమ్మించి మోసగించడం, అందరూ అందర్నీ మోసగించడం అంటాడు షేక్ప్స్‌యర్‌.

విశ్వాసం :
వ్యక్తులు బజార్లో కనిపిస్తే చాలు కౌగిలించుకొని ఏడుస్తారు. కానీ మామూ లుగా చచ్చారో బ్రతికారో కూడా కనుక్కోరు. నలుగురు చూస్తున్నప్పుడు ఎక్కడలేని ఆపేక్ష చూపిస్తారు. చాటుగా వారి గొంతు నులమడానికైనా వెనుకాడరు. ఈ వర్తనంఆధ్యాత్మికత, భక్తి పేరుతో ఆశ్రమాల్లో చేరిన వారిలో కూడా కనిపిస్తూ ఉంటుంది. "We cannot teach old dog new tricks"  ఎరిగి ఈ కపట వర్తనంలో ఉన్న ముసలి జంతువులకు మనం కొత్తనీతులు నేర్పలేము. వారిని చూసి మనం ఈవిషయాలు నేర్చుకోకుండా ఉంటేచాలు. లేదా ప్రపంచంలో చాలామంది ఈ కపట వర్తనం లోనే గనుక ముణిగి ఉంటే అసలు ప్రేమ ఆప్యాయతలపైన ఎవరికీ విశ్వాసమే లేకుండా పోయి కలిసి జీవించడం అసంభవమౌతుంది.

మీరూ - లోపాలు :
అందుకే ..... "With all its shame" drudgery and broken dreams it is still a beautiful world be cheerful" లజ్జారహితమైన, హీనవృత్తులు కలిగిన, తీరని కోరికలతో నిండి ఉన్నదైనప్పటికీ ఇది ఒక రకంగా చాలా అందమైన ప్రపంచం. కనుక ఆనందంగా ఉండండి. అంటుంది డెసిడెరాటా.
ఈ సృష్టి నుండి తనను వేరుగా చూచిన వారికే ప్రపంచంలో లోపాలు కనిపిస్తాయి.ఏవ్యక్తీ తనలో తాను లోపాలు వెతకలేడు. తన కండ్లకు తానెప్పుడూ అందంగానే మంచివాడిగానే కనిపిస్తాడు. మరి ఈసృష్టి నుండి తాను వేరు కానప్పుడు దీనిలో ఎవరైనా లోపాలు చూడగలరా?

దుఃఖం :
అసలీ ప్రపంచంలో మోసం, దుఃఖం మొదలైనవి లేవు కేవలం అవి చూచే వారిలోనే ఉన్నాయి. మొత్తం సృష్టిలో అన్ని ప్రాణులు ఆనందంగా ఉన్నాయి. ఒక్క మనుష్యుడు తప్ప ఉన్నదున్నట్టుగా ఈ ప్రపంచం జీవరాసులన్నిటికీ ఒక వరం. తక్కిన ప్రాణులకు ఇక్కడ ఇలా ఉండటమే ఆనందం. శ్వాసించడమే ఆనందం. కానీ ఈ ప్రపంచాన్ని చూచే మానవుడిలో దుఃఖం ఉంది. సంస్కృతంలో దుఃఖాన్ని 'వేదన' అంటారు. వేదం అంటే జ్ఞానం. 'న' అంటే అది లేకపోవడం.
అంటే జ్ఞానం లేకపోవడమే దుఃఖం. సృష్టిలో ఇతర ప్రాణులకు ఎదుటి ప్రాణుల యొక్క జ్ఞానంలేదు; కేవలం తమకు తాముగా బ్రతుకుతాయవి. ఈ ప్రపంచంలో ప్రతివాడూ తన బ్రతుకు తాను బ్రతికితే దుఃఖమే లేదు; ఈ జ్ఞానం లేకపోవడమే దుఃఖానికి దారితీస్తుంది.
ఎలా మారిలి?
మన చుట్టూ ఉండే ప్రపంచం యొక్క జ్ఞానం మనకు మనోవృత్తి (ఆలోచన)రూపంలో ఉంటుంది. ఈ ఆలోచన కారణంగా తన చుట్టూ ఉన్న వ్యక్తులను, వస్తువులను అలాగే స్వీకరించలేడు. తనకు నచ్చిన విధంగా వాటిలో మార్పును కోరుకుంటాడు. ఇలా కోరుకోబడే ప్రతి వ్యక్తి కోరిక ఇతరుల కోరికకు వ్యతిరేకంగా ఉంటే ఏ కోరిక ననుసరించి ఈ ప్రపంచం మారాలి?
ఆలోచన :
అంతేకాదు ప్రతి ఆలోచన ఆలోచించబడే వ్యక్తికి, ఆలోచించేవారికి మధ్య అగాధాన్ని (దూరాన్ని) సృష్టిస్తుంది. దూరం లేకుండా ఆలోచించడం సాధ్యం కాదు. ఈ దూరం ఎంత తగ్గితే అంతగా ఆలోచనలు తగ్గుతాయి.
దూరం :
ఒక మెజిష్ట్రేట్‌ ముందుకు ముద్దాయిగా ఆయన కొడుకును తీసుకువస్తే న్యాయనిర్ణయం చేయడం చాలా కష్టమౌతుంది; వారి మధ్య దూరం తక్కువ, అందువల్ల ఆలోచనలు ఆగిపోతాయి. ఎంత పేరు మోసిన సర్జనయినా తన భార్యకు గానీ, కొడుకుకుగానీఆపరేషన్‌ చేయలేడు. అందుకు ఇంకొక డాక్టర్‌ అవసరమౌతాడు; వారి మధ్య్బడా దూరం తక్కువే.
ఇంకెవరన్నా దుఃఖంలోనూ కష్టాలలోనూ ఉంటే మనం సలహా చెప్పగలం కానీ స్వయంగా మనమే కష్టాలలో ఉంటే మనకేమీ తోచదు అక్కడ దూరం అసలే లేదు. అక్కడ మనస్సు పూర్తిగా శూన్యమై పోతుంది.
విడదీస్తుంది :
కనుక ఆలోచన మనను ముక్కలుగా చేసి, ప్రపంచం నుండి విడదీసి, ప్రపంచం జ్ఞానం కలిగేలా చేసి, అందులో లోపాలను చూసేలా చేస్తుంది. ఆలోచన, ఆనందాన్ని ఎరుగదు. కేవలం దుఃఖాన్నే ఎరుగును. ఈఆలోచనే ''వేదన' (దుఃఖం). స్వరూపజ్ఞానాన్ని తీసివేసి ప్రపంచ జ్ఞానాన్ని కలిగించి మోసం చేస్తుంది ఈ ఆలోచన.
కాబట్టి ఇది మీ ప్రపంచం అని గ్రహించి-ఆలోచించకుండా, తర్కించ కుండా- ఉన్నదున్నట్టుగా దీన్ని స్వీకరించడం నేర్చుకోండి. అప్పుడు కలిసి జీవించడం సాధ్యమౌతుంది.